Het wonder van weggeven

Bij het opruimen houd ik de spullen in mijn handen en bedenk me wie ik er blij mee kan maken. Bij de poppenkast dacht ik aan een vriendin met drie kinderen. Ik mail haar of ze een poppenkast zou willen hebben. Ze antwoordt per kerende post dat ze net verzonnen hadden om de jongste een poppenkast voor zijn verjaardag te geven…

Dit zijn de kleine wonderen waar ik van houd.

Als je zelf ook mee wil doen aan wonderen, ik zoek zelf nog een kleine, lichte en eenvoudige te gebruiken fietsendrager voor achterop de auto. Dan kan ik, als we op de boerderij wonen, ’s avonds een vriendinnetje van mijn dochter veilig naar huis brengen.

;-)

Hoog water

De IJssel stond hoog de afgelopen weken. Het water daalt nu alweer. Hier wat mooie plaatjes over de immense watervlakte tussen de IJsseldijk in mijn voortuin en het torentje van Hattem. De boerderijen aan de overkant van de IJssel konden enkel met een bootje bereikt worden. De bomen en struiken die je hieronder in het water ziet staan, hebben normaal gesproken echt droge grond onder hun voeten.

De voorjaarsschoonmaak en de liefde

Je gaat houden van wat je schoonmaakt. De ramen gelapt, de kleine hoekjes in de kelderkast schoongeschrobt, spinnenwebben achter de radiatoren verwijderd en de vloeren geboend. Nu het weer blinkt en ik alle donkere hoekjes heb gezien en schoongemaakt, hou ik meer van mijn huis dan ooit. Het is met pijn in mijn hart dat ik mijn huis te koop zet. Het is omwille van de liefde dat ik vertrek. Ik ga samenwonen met mijn vriend in zijn boerderij.

Als je op weg gaat naar de liefde, verandert alles. Dat is één van de wijsheden over liefde uit het prachtige boek: ‘Liefde kent 40 regels’ van Elif Shafak dat ik deze weken gelezen heb. Ik ervaar het aan alle kanten.

1 februari is het Imbolc, het jaarfeest van de lente. 2 februari is het Marialichtmis. 40 dagen na de geboorte van haar kind, gaat Maria naar de tempel voor een reinigingsoffer. Beide feesten worden van oudsher voorbereid met de ouderwetse voorjaarsschoonmaak. Diepe hoekjes in kasten reinigen is tegelijkertijd de donkere spelonken onder in je ziel reinigen. Gordijnen optillen en de donkere hoekjes poetsen, de ramen en deuren wijd open zetten om de frisse lucht door het huis te laten waaien, is tegelijkertijd je eigen onvermogen in het licht zetten. Persoonlijke groei gebeurt ook met je handen, de werktuigen van het hart. Na al het schoonmaken zit ik lekker in mijn vel.

Het heeft me een nieuwe regel over de liefde gegeven: Reinigen is de weg van het hart. Als je iets aanpakt, in het licht zet en onder het vuil vandaan de schoonheid tevoorschijn haalt, ga je er vanzelf van houden. Als je wilt beminnen, ga dan schoonmaken.

Een langere versie van dit blog over schoonmaken en het boek ‘Liefde kent 40 regels’ is te lezen op de website van mijn bedrijf http://www.waterschrijver.nl/index.php?62&Push=1326899353 .

Toch nog winter

En heel even was het dan toch nog winter. Deze foto is genomen voor zonsopkomst, met de halve maan aan de hemel. De lucht was kraakfris, het gras wit van de rijp.

Heerlijk opruimen

Er is geen plekje in huis en geen plekje in dozen of kasten, dat ik niet meer ken. Al mijn spullen gaan door mijn handen. Ik voel de dierbare herinneringen. Ik voel dat ik iets alleen maar bewaard heb met de hoop dat het ooit handig zal zijn. Ik voel de vreugde van de dingen die verbonden zijn met mijn leven. Ik voel het ongeleefde leven dat ik met het bewaren probeer goed te maken. Mijn handen weten wat meegaat naar het nieuwe huis en wat weg kan. Wat een opluchting om deze spullen weg te kunnen doen.
Vorige week heb ik mijn neefje het pretpark van Knex en mijn nichtje de stapel Tinastripboeken gegeven. Dierbare herinneringen die nu op een andere plek opnieuw voor plezier zorgen. Spullen willen ook wel eens wat anders dan onder in de kast liggen.

Gewoon mooi

Dit is het uitzicht van de bovenste verdieping.

Ganzen

Als je goed kijkt, zie je een grote zwerm ganzen in de achterste wei. Ik hou van deze wintergasten met hun bolle buiken en gezellige gesnater. En zij houden van de IJssel. Er zijn hier veel ganzen.

Mijn droom, het huis aan de rivier

Dit is mijn droom- het kleine huis aan de rivier;

het rusteloze scheren van de zwaluw gaat er

langs dak en raam; de roodborst nestelt bij de vlier.

Een schip zeilt traag voorbij; de bel luidt over 't water.

Ida Gerhardt

Vijf jaar geleden ben ik in Zwolle gaan wonen. Om me hier thuis te voelen, heb ik mezelf vier cadeaus gegeven. Een cursus kanoën op de IJssel, gedichten van Ida Gerhardt over de IJssel en de tentoonstelling van Voerman met gezichten op de IJssel. 

Het grootste cadeau is het huis dat ik gevonden heb. Op 100 meter van de IJsseldijk met het mooiste stukje IJssel van Zwolle en uitzicht over de weilanden en de dijk waar de rivier achter kronkelt.

Ik ga samenwonen op de boerderij van mijn partner die schapen houdt. Een stap van liefde. Het is toch met pijn in mijn hart dat ik hier vertrek. Deze plek ga ik missen.


Daarom zoek ik een mens of een stel leuke mensen die ook van deze plek gaan genieten. Mijn huis is te koop.