Er is geen plekje in huis en geen plekje in dozen of kasten, dat ik niet meer ken. Al mijn spullen gaan door mijn handen. Ik voel de dierbare herinneringen. Ik voel dat ik iets alleen maar bewaard heb met de hoop dat het ooit handig zal zijn. Ik voel de vreugde van de dingen die verbonden zijn met mijn leven. Ik voel het ongeleefde leven dat ik met het bewaren probeer goed te maken. Mijn handen weten wat meegaat naar het nieuwe huis en wat weg kan. Wat een opluchting om deze spullen weg te kunnen doen.
Vorige week heb ik mijn neefje het pretpark van Knex en mijn nichtje de stapel Tinastripboeken gegeven. Dierbare herinneringen die nu op een andere plek opnieuw voor plezier zorgen. Spullen willen ook wel eens wat anders dan onder in de kast liggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten